-بوق...بوق...

بوق و چندين دقيقه انتظار...

كاش مشترك مورد نظر در دسترس نبود.

-الو...الو...؟!

گويا مشترك مورد نظر در تيررس نيست.

-سلام! خوبي؟!

ارتباطمان قطع و وصل دارد.

-الحمدلله...(اصلا خوب نيستم.)

-هوا چقدر خوب است...(باران اندوه مي بارد.)

و چه عالي كه اين تلفن ها بدون كنتور دروغ مي اندازند.

-واقعا خبري نيست جز سلامتي؟!

از دانشگاه مي گويم.

از مدرسه مي گويد.

حرف ديگري نداريم انگار!

بارها تجربه كرديم._حقيقي و مجازي_

گفتنش نمك بر زخم پاشيدن است.

خط فاصله را نمي توان گفت.

بايد طي كرد.

همان بهتر كه قطع و وصل مي شود.

گفتن ندارد!

مي پرسم : چرا ؟

آه مي كشد.

در خيالم نگاهش مي كنم

و مثل هميشه در چشمانش غرق مي شوم.

مرور مي كنم خاطراتمان را

- كجايي؟!

- هنوز دوستم داري؟!

 _ دارم!

همين كافيست.

گفتن ندارد كه !

ديدن هم...!