| تبليغات | X |
" شباويز " |
|
بايد تو را از خاطرات خود تمنا كرد... بي هيچ سخني آمده ام تا ناگفته هاي سر فرو برده در اعماق وجودم را سر باز كنم و روان شوم در دست خط هاي دوسه روزه ام...! چشمم كه به چشم ناگفتني هايم مي افتد با التماس نگاه مي كنند و دست مي گذارند روي لبهايم براي نگفتن! هزار بغض مي كارند در گلويم براي سكوت! و نخواهم گفت.... زيرا ناگفتني ها هميشه ناگفتنيست! مگر آنكه بين قلب ها نه ديواري باشد و نه حتي مرزي...!! چه خيالي!!! اين روزها همه چيز ديوار دارد... مرز دارد... حتي احساس! گنجينه ام را قسمت نخواهم كرد با هر از گرد راه رسيده اي... گنجينه ام گران بهاتر از آن است كه به باد بسپارم.... گنجينه اي كه هنوز هيچ كس را ياراي يافتنش نيست!... پيدايم نخواهند كرد... خودم را ميان باورها و ناباوري هايم گم كرده ام! راه را گم كرده ام و هيچ نمي دانم كه خدايم هنوز هم من را همانگونه مي نگرد يا نه؟ مي دوم! از اين سوي به آن سوي... بي تاب و هراسان! در ميان راه هاي ناآشنا در جستجوي كسي يا چيزي! اما هيچ نيست جز سكوتي وهم انگيز ... كه چون خوره تمام وجودم را دربرمي گيرد و پيش مي رود تا وجودم را از نفس كشيدن محروم سازد! تنفس هايي كه پر از هراسي غريب و سوزشي زننده در انتهاي ريه هايم است و بس! ديگر آن تنفس عميق و شادي بخش كه به وجدم مي آورد
مرا ترك گفته! شايد دمي ديگر نوري بتابد و از نو نفس كشيدن در هوايي پاك و ازاد را تجربه كنم! دوباره... از نو... دستانم مدت هاست كه ديگر براي رقصاندن واژه ها مشتاق نيست! زيرا هراس دارم از آنچه درپس اين نوشته هاست! آنچه كه خواهد آمد و انچه كه به تصوير كشيده خواهد شد! هراسي كه با دلم غريبه است! چون ناشناسي كه چهره اش را از من پوشانده وقلبم را با قدرتي عجيب در ميان دستانش گرفته و مي فشارد باچشم هايي پر از هراس چون كودكي كه در كوچه پس كوچه هاي غريب گمگشته و به دنبال دستي اشناست مي گردم و چشم به راه هاي آشناي پيشين دارم... به روزهايي تلخ تلخ..و شيرين شيرين..ترش و ملس كه هنوز از خيالشان شوري كودكانه در دلم برپاي مي شود! تمامي شان را دوست دارم و دلم برايشان تنگ است اما افسوس كه برنمي گردند... هرگز برنميگردند پ.ن1.دوري ات هر شب قلبم را مي سوزاند و هر صبح گلويم را مي فشارد پ.ن2.هرگونه عاشقيت به شدت تكذيب مي شود! اين معجزه ي الهي مدت هاست از وجود من رخت بربسته است . شايد نگاهي باشد...سكوتي ...لبخندي يا كلامي... پ.ن3. يك،دو،سه،چهار را شمردم تك تك آهسته به دنبال تو رفتم با شك وقتي كه بزرگ تر شدم ؛ فهميدم : تمرين جدايي است قايم باشك
+نوشته شده در شنبه سیزدهم بهمن 1386 توسطليلا| با من ای دل چه هاااااااااا کردی ...
و باز مي مانم
از آنچه كه بايد بگويم... هميشه جا مانده ام! جامانده ام از آنچه بايد بر زبان مي آوردم و به رسم عادت دل دل كردن ثانيه هايم ،بر زبان نراندم! خوب يا بد هميشه دير رسيدم...! و زبانم قاصر از گفتن آنچه در درونم مي جوشد... گفته ها تنها ابر مي شوند توي چشم هايم! و ابرها كه زياد شدند طوفان مي شود دلم! دلي كه هميشه لب فرو بست و نگفت... نه از خواستني هايش نه از ناخواستني هايش! واگر لب گشود باز همان شد كه بود... هميشه آري را نه گفت و نه را آري! آه از اين دل كه هميشه ترسيد
و شجاعت افكارم را به دل دل هايش فنا كرد! آخر چه بگويم؟
چه مي توانم بگويم؟! از خواسته هاي ناخواستني و ناخواسته هاي خواستني!!! چه كسي مي فهمد كه چه مي گويم؟!هان؟!چه كسي مي پايد..! آسمان درگير است...چشم هايم درگير...نفسم در سينه! چه بگويم با اين دلتنگي؟ سر به ديوار بكوبم...پنجه ها بر شيشه... باز انگار همان است كه بود!خفقان مي گيرم! به سكوتم خنده...به شماها خنده...به دلم مي خندم! دوست دارم كه فقط خنده كنان دور شوم و بدانم كسي از بين شما پشت سرم اشك نخواهد ريخت... هرگز! هميشه اشك ها بال پروازم را خيس كردند... هميشه خيال شيشه خرده هاي قلب ديگران پايم را بريد... هميشه چشم بر خودم بستم و جاماندم! ديگر نمي دانم كه چه مي خواهم!
درست مثل همه ي آدم ها.... گاه ديوانه و مجنون... گاه چون سردي تن سوز زمستان غريب... گاه مثل خورشيد...! ديگر از خود به كجا مي شود كه پناهنده شوم؟! پناه؟!... چه آشناي غريبي! ديگر اسم بي پناهي كه مي آيد مي خندم!! بي پناهي؟! مي شود هجي اش كنيد برايم لطفا؟! يا كه آرام بگوييد چيست اين واژه ي بي شرم پر از دلتنگي؟! باز من مي خندم!!بي پناهي؟!با من و از من نيست! باز هم مي خندم... خنده درمان است؟!مي گويند هست! پس چرا مرهم دلتنگي و سرگشتگي روح پر آوايم نيست؟! اسب مي خواهم...اسبي از جنس بلور...
باد پاي باد پاي! و از اين شهر سفر خواهم كرد...اسب مي خواهم تا دور ترين نقطه... تا آنجا كه افق مي خندد... بروم از خود و از شهر و شما دور شوم...! دست هايم اينجاست... و هنوزهم شايد اندكي گرمي خورشيد در آن ها باقيست! و اگر سردت شد دست هايم اينجاست... دست هايم اينجاست... +نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386 توسطليلا|
|
منوی وبلاگ
مرور گذشته
پشتيباني |
