« به ثانیه هایی که می آیند امید نداشته باش

 

به این " آنی " ها که می آیند و نمی مانند .»

 

 

 

( درد  مبهمی در گوشم احساس می کنم .)

 

...

...

 

یاد ماهی های سفره ی هفت سین می افتم

 

که هرسال در باغچه ی  خانه مان خاک می شوند.

 

یاد بادبادک هایی که برایشان دنباله می ساختم ، بلند...؛

 

و برنمی گشتند؛ چه با دنباله ، چه بی دنباله.

 

 

یاد امّ یُجیب هایی که برای مادر بزرگ خواندیم

 

و روبانی شد بر قاب عکسش.

 

این روز ها خیلی چیز ها برایم روشن نمی شوند.

 

 ثانیه هایم خاموشند.

 

"اگر به خانه ی من آمدی،

 

برای من ای مهربان"

 

چراغ نیاور!

 

که به خاموشی ثانیه هایم عادت کرده ام.

 

...

 

( گوشم درد می کند

 

انگار کسی در گوشم فریاد می زند؛

 

زجه می زند ؛

 

می خندد؛

 

...)

 

 

كاش مي ديدي که دفترم خيس می شود

و نوشته هایم

ديگر خوانا نیست

این منم که ثانیه هایی بي تو ساخته ام

نگاهم را ندیده بگیرید

انگار

من نبوده ام که که نوشته ام

انگار

من نبوده ام که گفته ام

انگار

من نبوده ام که بوده ام

                                        انگار              

                                                نه              

                                                      انگار        

       

پ ن 1. تقصير من نبود .

 

پ ن 2 .تقديرت بود .

 

پ ن 3.دلتنگم .