مخوان بيهوده بر من قصه عشق

كه ما اين نامه را خوانديم و بستيم

برو ! زين راه ، برگشتن محال است

كه ما در پشت سر ، پل را شكستيم

تو اي عشقت به جانم سايه گستر !

دگر آن قصه هاي عاشقي را

به ياد من مياور

مرا بگذار و بگذر .

()

گلي ديگر نمي رود در اين دشت

كه باغ عشق ديرين شوره زاريست

گل اشكي كه در چشم من و تو ست

گلي پژمرده بر سنگ مزاريست

در اين ديدار ، ديگر

پيام دست ها نيست

به لب ها بوسه پژمرد

طلوع خنده ها رفت

شكوه عشق ما ، مرد

به شوق انتظارت

دگر يك لحظه چشمم نيست بر در

كه من جسمم سراپاي

كه من سنگم سراسر

من و تنهايي خويش ...

تو و ياران بهتر ...

مرا بگذار و بگذر

مرا بگذار و بگذر .