دستم به قلم نمی‌رود

کلماتم کناره گرفته‌اند

و سکوت ... سايه‌اش سنگين است،

و خلوتی که گاه يادم می‌رود خانه‌ی خودِ من است.

از اعتمادِ کاملِ پَرده به باد بيزارم

از خيانتِ همهمه به خاموشی

از ديو و از شنيدن، از ديوار.

برای من

دوست داشتن

آخرين دليلِ دانايی‌ست

اما هوا هميشه آفتابی نيست

عشق هميشه علامتِ رستگاری نيست

و من گاهی اوقات مجبورم

به آرامشِ عميقِ سنگ حسادت کنم

چقدر خيالش آسوده است

چقدر تحملِ سکوتش طولانی‌ست

چقدر ...

نبايد کسی بفهمد

دل و دستِ اين خسته‌ی خراب

از خوابِ زندگی می‌لرزد.

بايد تظاهر کنم حالم خوب است

راحت‌ام، راضی‌ام، رها ...

راهی نيست.

مجبورم!