از امشب

خوابهایم برای تو

از این پس

باچشم های باز می خوابم

از اینجا به بعد

چشم هایم از تا غروب نگاههای آشنا می اید

و می رود که بیاید از طلوع چشم هایی که ندیدم

از اینجا به بعد

که تو چترت را نو می کنی

من از راههای پراز چتر رفته برمی گردم

ولی تو آمدنم را خواب نخواهی دید

از اینجا به هر کجا

من بدون ساعت راه می روم

بدون هر روز که صبح را

از پنجره به عصر می برد

و پای سکوت ماه

به خاطره خیره می شود

از اینجا به بعد

دنیا زیر قدم هایم تمام می شود

و تو از دو چشم باز

که رو به آخر دنیامی خوابد

رو به چترهای رفته

تمام خوابهایم را خواهی دید

.

.

.