|
مي خواهم كسي را درون خودم گول بزنم!
من دختر شبم! دختري از تبار دلتنگي ها و بي قراري هاي شبانه! منم همنواي رقص شبانه ي ستارگان و مهتاب! به رنگ غربتي غريب كه نيمه شب ها بر قلب ها سرباز مي كند! منم هم راز شباويز ! با هر نفس پر و خالي مي شوم از حسي غريب ودلتنگ و قلبم باز از نو مي تپد براي اسماني كه شايد آبي بماند! اما اميد آبي بودنش... دل خوش بودن به بي كرانگي اش.. بر وجودم آرامش مي بخشد! مي خواهم پنجره ها را بگشايم... درها را باز كنم... پرده ها را كنار زنم... مي خواهم بخندم... بلند... بلندتر! آن قدر كه صداي خنده هايم در تمام آينه ها و شيشه هاي خانه
منعكس شود و از ديوارها برگردد. مي خواهم تمام مردم اين شهر صدايم را بشنوند!! دلم هواي بلند خنديدن كرده... مي خواهم از شادي جيغ بكشم؛ پا بكوبم؛ فرياد برآورم! مهم نيست كه شادم يا غمگين... تنها دوست دارم كه اين گونه باشم. دلم اين بار مي خواهد رها شود... ازتمامي احساسات ضدونقيض كه باهم سرجنگ دارند و رهايش نمي كنند!... مي خواهم خالي شوم...از اين همه تناقض پي در پي! پ.ن.1. وقتی که برای ماندن دلیل نیست هر چند فراموش کردنت را پ.ن.2. آسمانم سبز است روحم آبي است ولي... رنگ عشقم خوني است و دلم رنگ جنون است و كبود رويم اما چه سفيد است؛ سفيد! پ.ن.3. سفری باید تا پشت هیچستان... همسفرم مي شوي؟! (مدت هاست تنها سفر مي كنم!) پ.ن.4. واقعي ترين آرزوهايم را گم كرده ام
و چه بهاي سنگيني دارد يافتنشان...! پ.ن.5. كمي عقب مي روم نه! كاملا عقب نشيني مي كنم مي خواهم يك بار جلو آمدنت را نظاره گر باشم بيا... "بيا كه من بي تو درخت خشك كويرم كه برگ و بارم نيست اميد بارش باران نوبهارم نيست" پ.ن.6. تنهايي سخته دلتنگي سخت تر پ.ن.7. چراغي زرد روشن مي شود عطر گل محمدي مونیتورم را مست می کند. "تو" آنلاين شده اي!
+نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 توسطليلا| خسته از یک حس زیبا...
باز هم در گير و دار قافيه خسته از يك حس زيبا مي شوم باز هم در يك شب سنگين و سرد تا سحر پاپيچ رويا مي شوم قطره اي در امتداد آرزو مي چكم ، مهمان دريا مي شوم گم شدم در التهاب لحظه ها تازگي در كوه پيدا مي شوم تا در آوند نگاهت جاري ام فارغ از تشويش فردا مي شوم بي تو يك ماهور تابستاني ام با تو سبزم با تو احيا مي شوم پ.ن.1. ساراي عزيز يكي شدن، زيبا ترين نوع پيوند، بر تو و همسفرت مبارك! پ.ن.2. زهرا جان بهترين لحظات زندگي، آغاز عاشقانه هاست. عشقتان پر دوام! پ.ن.3. فاطمه خانم،دايي عزيز شروع شيرين و ساده ي زندگي مشترك گواراي وجودتان! پ.ن.4. مژده ي خوبم ليلي تا ابد زير خنكاي شمع خدا مي رقصد. پ.ن.5. مهربانم تو هيچ عهد نبستي كه عاقبت...
+نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 توسطليلا| يا حسين
راستي آيا كودكان كربلا،تكليفشان تنها دائما تكرار مشق آب!آب! مشق بابا آب بود؟ *حلال كنيد...
+نوشته شده در جمعه دوم فروردین 1387 توسطليلا| برای آن زمستان ها که گذشت نامی نیست ... عید که آمد فکری برای آسمان تو خواهم کرد یادم باشد روزهای آخر اسفند دستمال خیسی روی ستاره هایت بکشم و گلدانی کنار ماهت بگذارم زندگی همیشه که این جور پیچ و تاب نخواهد داشت بد نیست گاهی هم دستی به موهایت بکشی بایستی کنار پنجره و با درخت و باغچه صحبت کنی پنهان نمی کنم پیش از این سطرها " دوستت دارم " را می خواستم بنويسم حالا کمی صبر کن بهار که آمد فکری برای آسمان تو و سطرهای پنهانی خودم خواهم کرد پ.ن.1. من میروم بسوی صمیمانه ي حیات آیینه ، شمعدانی و قرآن بیاورید پس با تمام حنجره ام داد میزنم ایمان به انتهای زمستان بیاورید پ.ن.2. نور همیشه آماده ی خاموشی ست ! زندگی همیشه آماده ی آن است که بگندد! اما بهار تولدی ست که به پایان نمی رسد! جوانه سر می زند از سیاهی و گرما باز می گردد! و من اين را مي دانم ! پ.ن.3. گفتم اين عيد به ديدار خودم هم بروم دلم از ديدن اين آينه ترسيد ، چرا؟ آمدم يك دم مهمان دل خود باشم ناگهان سوگ شد اين سور شب عيد ؛چرا؟ پ.ن.4. هیچ چیز مثل بوی سبزه مرا دلتنگ بهار نمی کند هیچ چیز مثل بوی عید مرا دلتنگ “تو” نمی کند… وقتی که طبیعت به زندگی بر می گردد و ذهن من به تصویرهای دور. انگار همين ديروز بود... اما... تاب مرور خاطرات را ندارم دلتنگم و كمي دلگير... پ.ن.5. باران!باران!دوباره باران!باران! باران!باران!ستاره باران!باران! اي كاش تمام شعرها حرف تو بود: باران!باران!بهار!باران !باران! پ.ن.6 . فكر مي كنم به داشته هاي بهار گذشته و نداشتنشان در بهار آينده خدايا ! داشته هايم را نداشته نگردان! پ.ن.7. از ناگفته هايم مي ترسي؟ پ.ن.8. كي مي شود روشن به رويت چشم من؛كي؟ وقت گل ني بود هنگام رسيدن ؟! پ.ن.9. پرواز گل نرگس در نسیم بهاری را گریزی نیست، ومن سرشار از شقایقم پ.ن.10. صدايي كه مي گفت برگرد مرا دور تر كرد در آن جنگل بي نشان نشاني از اينجا و آنجا نبود صدا كن مرا صداي تو زيباست صداي تو بي انتهاست صدايي كه مي گفت برگرد مرا دور تر كرد پ.ن.11 می توان عشق را پ.ن.12. چه اسفندها... آه ! چه اسفندها دود کردیم. برای تو ای روز اردیبهشتی که گفتند این روزها می رسی! از همين راه... پ.ن.13. ... عيدتون مبارك!
+نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386 توسطليلا| بايد تو را از خاطرات خود تمنا كرد... بي هيچ سخني آمده ام تا ناگفته هاي سر فرو برده در اعماق وجودم را سر باز كنم و روان شوم در دست خط هاي دوسه روزه ام...! چشمم كه به چشم ناگفتني هايم مي افتد با التماس نگاه مي كنند و دست مي گذارند روي لبهايم براي نگفتن! هزار بغض مي كارند در گلويم براي سكوت! و نخواهم گفت.... زيرا ناگفتني ها هميشه ناگفتنيست! مگر آنكه بين قلب ها نه ديواري باشد و نه حتي مرزي...!! چه خيالي!!! اين روزها همه چيز ديوار دارد... مرز دارد... حتي احساس! گنجينه ام را قسمت نخواهم كرد با هر از گرد راه رسيده اي... گنجينه ام گران بهاتر از آن است كه به باد بسپارم.... گنجينه اي كه هنوز هيچ كس را ياراي يافتنش نيست!... پيدايم نخواهند كرد... خودم را ميان باورها و ناباوري هايم گم كرده ام! راه را گم كرده ام و هيچ نمي دانم كه خدايم هنوز هم من را همانگونه مي نگرد يا نه؟ مي دوم! از اين سوي به آن سوي... بي تاب و هراسان! در ميان راه هاي ناآشنا در جستجوي كسي يا چيزي! اما هيچ نيست جز سكوتي وهم انگيز ... كه چون خوره تمام وجودم را دربرمي گيرد و پيش مي رود تا وجودم را از نفس كشيدن محروم سازد! تنفس هايي كه پر از هراسي غريب و سوزشي زننده در انتهاي ريه هايم است و بس! ديگر آن تنفس عميق و شادي بخش كه به وجدم مي آورد
مرا ترك گفته! شايد دمي ديگر نوري بتابد و از نو نفس كشيدن در هوايي پاك و ازاد را تجربه كنم! دوباره... از نو... دستانم مدت هاست كه ديگر براي رقصاندن واژه ها مشتاق نيست! زيرا هراس دارم از آنچه درپس اين نوشته هاست! آنچه كه خواهد آمد و انچه كه به تصوير كشيده خواهد شد! هراسي كه با دلم غريبه است! چون ناشناسي كه چهره اش را از من پوشانده وقلبم را با قدرتي عجيب در ميان دستانش گرفته و مي فشارد باچشم هايي پر از هراس چون كودكي كه در كوچه پس كوچه هاي غريب گمگشته و به دنبال دستي اشناست مي گردم و چشم به راه هاي آشناي پيشين دارم... به روزهايي تلخ تلخ..و شيرين شيرين..ترش و ملس كه هنوز از خيالشان شوري كودكانه در دلم برپاي مي شود! تمامي شان را دوست دارم و دلم برايشان تنگ است اما افسوس كه برنمي گردند... هرگز برنميگردند پ.ن1.دوري ات هر شب قلبم را مي سوزاند و هر صبح گلويم را مي فشارد پ.ن2.هرگونه عاشقيت به شدت تكذيب مي شود! اين معجزه ي الهي مدت هاست از وجود من رخت بربسته است . شايد نگاهي باشد...سكوتي ...لبخندي يا كلامي... پ.ن3. يك،دو،سه،چهار را شمردم تك تك آهسته به دنبال تو رفتم با شك وقتي كه بزرگ تر شدم ؛ فهميدم : تمرين جدايي است قايم باشك
+نوشته شده در شنبه سیزدهم بهمن 1386 توسطليلا| با من ای دل چه هاااااااااا کردی ...
و باز مي مانم
از آنچه كه بايد بگويم... هميشه جا مانده ام! جامانده ام از آنچه بايد بر زبان مي آوردم و به رسم عادت دل دل كردن ثانيه هايم ،بر زبان نراندم! خوب يا بد هميشه دير رسيدم...! و زبانم قاصر از گفتن آنچه در درونم مي جوشد... گفته ها تنها ابر مي شوند توي چشم هايم! و ابرها كه زياد شدند طوفان مي شود دلم! دلي كه هميشه لب فرو بست و نگفت... نه از خواستني هايش نه از ناخواستني هايش! واگر لب گشود باز همان شد كه بود... هميشه آري را نه گفت و نه را آري! آه از اين دل كه هميشه ترسيد
و شجاعت افكارم را به دل دل هايش فنا كرد! آخر چه بگويم؟
چه مي توانم بگويم؟! از خواسته هاي ناخواستني و ناخواسته هاي خواستني!!! چه كسي مي فهمد كه چه مي گويم؟!هان؟!چه كسي مي پايد..! آسمان درگير است...چشم هايم درگير...نفسم در سينه! چه بگويم با اين دلتنگي؟ سر به ديوار بكوبم...پنجه ها بر شيشه... باز انگار همان است كه بود!خفقان مي گيرم! به سكوتم خنده...به شماها خنده...به دلم مي خندم! دوست دارم كه فقط خنده كنان دور شوم و بدانم كسي از بين شما پشت سرم اشك نخواهد ريخت... |
